Na zondag bleef het grachtenwater (want dat was het overduidelijk) met bakken binnenstromen. Een naargeestig gevoel, alsof iemand één voor één wat baksteentjes uit de gevel haalt totdat ie omdondert. Oftewel: het gevoel dat je op een zinkend schip zit. Niet fijn. Uiteindelijk de buurman erbij gehaald (de creator van dit schip). Na wat deductie hebben we een luikje naar het 'vlak' geopend. Zo heet het staal onder de vloer (leerzaam). Daar bleek minimaal 10 cm water te staan. Op een oppervlak van pak m beet 60m2 al snel 6.000 liter water. Zo, toen werd ik echt bang. Maar de buurman heeft gelukkig ook een pomp. Die is driftig gaan pompen. Het motto pompen of verzuipen speelde steeds door mijn hoofd. Inmiddels staat op het vlak nog 2mm water. Dat kan verdampen. Op de foto de opstelling. Leuk hoor tapijt maar het kan ook in de weg liggen!
